Γράφει ο Χαράλαμπος Ναβροζίδης
Χθες, στο 20ό Πανελλαδικό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος, ξύπνησαν μνήμες.
Μνήμες από έναν άνθρωπο που άφησε βαθύ αποτύπωμα στον οργανωμένο ποντιακό χώρο. Που συνέδεσε το όνομά του με την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος και υπηρέτησε με συνέπεια την ιστορική μνήμη, την παράδοση και τη συνέχεια του Ποντιακού Ελληνισμού.
Τον Γιώργο Παρχαρίδη.
Για τον γράφοντα, αυτές οι μνήμες έχουν και ένα προσωπικό σημείο αναφοράς.
Τον Μάιο του 2020, ο Γιώργος Παρχαρίδης είδε τυχαία στο Facebook μία δημοσίευση του Συλλόγου μας και μου έστειλε ένα πρώτο προσωπικό μήνυμα, στο οποίο έγραφε:
«Θερμά συγχαρητήρια. Συγκινήθηκα, θυμήθηκα. Έκλαψα αλλά και γέμισα από χαρά και ικανοποίηση για το έργο που κάνει το ποντιακό σωματείο της Κω, που είναι και το πιο αγαπητό σωματείο σε μένα από όλα τα σωματεία της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος».
Ένα μήνυμα που κράτησα μέχρι σήμερα.
Το κράτησα γιατί μέσα σε αυτά τα λόγια φαινόταν ο χαρακτήρας του.
Ένας άνθρωπος με μεγάλη διαδρομή, κύρος και τεράστια προσφορά στα ποντιακά κοινά, δεν θεωρούσε περιττό να στείλει έναν καλό λόγο. Να ενθαρρύνει. Να στηρίξει. Να δείξει ότι παρακολουθεί την προσπάθεια ενός Συλλόγου στην άλλη άκρη της Ελλάδας.
Αυτόν τον Γιώργο Παρχαρίδη γνώρισα κι εγώ. Και το ίδιο πνεύμα συνάντησα στις τηλεφωνικές μας επικοινωνίες τα χρόνια που ακολούθησαν, μέχρι λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή.
Όσοι έχουμε περάσει χρόνια μέσα στα κοινά, στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, στην αυτοδιοίκηση ή στον κόσμο των επιχειρήσεων, γνωρίζουμε καλά κάτι που δεν λέγεται συχνά.
Δεν είναι καθόλου αυτονόητο να βρεις έναν άνθρωπο μεγαλύτερο, με διαδρομή και κύρος, που θα σου χτυπήσει την πλάτη, θα σε ενθαρρύνει και θα χαρεί πραγματικά με την πρόοδό σου. Ακόμη περισσότερο, δεν είναι εύκολο ένας τέτοιος άνθρωπος να σου στείλει πρώτος εκείνο το μήνυμα που μπορεί να σου δώσει ώθηση. Στην εποχή μας, άλλωστε, συχνά βασιλεύει ο εγωισμός.
Πολλές φορές συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Συναντάς ανθρώπους έτοιμους να σε μειώσουν, να σε αμφισβητήσουν, να σου βάλουν εμπόδια, να σε δουν σαν απειλή αντί για συνέχεια. Ανθρώπους που δυσκολεύονται να αφήσουν χώρο στους νεότερους και, αντί να τους δώσουν ώθηση, είναι έτοιμοι να τους κατασπαράξουν με την πρώτη ευκαιρία.
Αλλά εσύ οφείλεις να αντέξεις.
Γι’ αυτό και άνθρωποι σαν τον Γιώργο Παρχαρίδη ξεχωρίζουν ακόμη περισσότερο.
Δεν φοβόταν τον νεότερο. Δεν τον αντιμετώπιζε ανταγωνιστικά. Τον πλησίαζε, τον ενθάρρυνε, του έδινε χώρο και δύναμη να συνεχίσει.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις σημαντικότερες παρακαταθήκες που μπορεί να αφήσει ένας άνθρωπος που έδωσε τη ζωή του στα κοινά του οργανωμένου ποντιακού χώρου, όχι μόνο όσα έκανε ο ίδιος, αλλά και το κουράγιο που έδωσε σε άλλους για να προχωρήσουν
Ο Γιώργος Παρχαρίδης δεν αντιλαμβανόταν την Παμποντιακή Ομοσπονδία ως έναν οργανισμό των μεγάλων ποντιακών κέντρων.
Για εκείνον, η Ομοσπονδία όφειλε να φτάνει παντού όπου υπήρχε ποντιακό σωματείο. Παντού όπου άνθρωποι προσπαθούσαν να κρατήσουν ζωντανή την ιστορία, τη μνήμη και την παράδοσή μας.
Και αυτό έχει ιδιαίτερη αξία για εμάς που βρισκόμαστε στα νησιά.
Στο βίντεο που συνοδεύει αυτή την ανάρτηση, αυτή η αντίληψη φαίνεται καθαρά.
Ο ίδιος ο Γιώργος Παρχαρίδης μιλά για την Κω, για τον Σύλλογό μας και για τα «Διογένεια». Χαιρετίζει το γεγονός ότι ο Σύλλογος Ποντίων Κω «Ο Ξενιτέας», από την άκρη του Αιγαίου, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος και δεσμεύεται ο ίδιος, ως Πρόεδρος της Π.Ο.Ε., να βρίσκεται στις εκδηλώσεις των Διογενείων.
Μια παράδοση παρουσίας και στήριξης που, προς τιμήν του, συνέχισε και ο Γιώργος Βαρυθυμιάδης.
Μέσα σε λίγες μόνο φράσεις φαίνεται ολόκληρη η αντίληψή του για την Ομοσπονδία: να βρίσκεται κοντά στα σωματεία, να μη μετρά αποστάσεις, να μην ξεχωρίζει «μεγάλους» και «μικρούς» και να δίνει σημασία ακόμη και στον Σύλλογο που βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
Χθες, βλέποντας το «Παλατάκι» να γεμίζει από χιλιάδες νέους ανθρώπους, από ποντιακή λύρα, τραγούδι και χορό, η παρουσία του ήταν αισθητή.
Σίγουρα επειδή το Φεστιβάλ ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του.
Αλλά και γιατί μέσα σε αυτά τα παιδιά, στους χορευτές και στους Συλλόγους από κάθε γωνιά της Ελλάδας βρίσκεται αυτό για το οποίο αγωνίστηκε μια ολόκληρη ζωή:
η συνέχεια.
Και σήμερα, από την Κω, από τον Σύλλογο Ποντίων Κω «Ο Ξενιτέας», θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Για την προσφορά του. Για τη σχέση που έχτισε με τα ποντιακά σωματεία. Για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε ακόμη και τον πιο μακρινό Σύλλογο σαν αναπόσπαστο κομμάτι της μεγάλης ποντιακής οικογένειας.
Και για εκείνη τη σπάνια ικανότητά του να κάνει έναν νέο άνθρωπο να αισθάνεται ότι η προσπάθειά του έχει αξία.
Η μνήμη του Γιώργου Παρχαρίδη δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν.
Ζει μέσα στους Συλλόγους, στους χορευτές, στα παιδιά μας, στις λύρες, στα τραγούδια και σε κάθε προσπάθεια να παραδώσουμε στην επόμενη γενιά όσα παραλάβαμε.
Αιωνία η μνήμη σου, Πρόεδρε.
Από την Κω που τόσο αγάπησες, δεν σε ξεχνάμε.
Χαράλαμπος Ναβροζίδης
Πρόεδρος Συλλόγου Ποντίων Κω «Ο Ξενιτέας»
Συνιδιοκτήτης PontosVoice.com
Ο Χαράλαμπος Ναβροζίδης είναι Αντιπεριφερειάρχης Ψηφιακής Ανάπτυξης Νοτίου Αιγαίου και Πρόεδρος του Σύλλογος Ποντίων Κω «Ο Ξενιτέας» από το 2019.
Ασχολείται ενεργά με την ανάδειξη της Ποντιακής πολιτιστικής κληρονομιάς, με στόχο την υπεύθυνη και τεκμηριωμένη ενημέρωση για ζητήματα που αφορούν τον Πόντο και τον σύγχρονο Ελληνισμό.
Ως Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Κω «Ο Ξενιτέας», υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της κατασκευής και τοποθέτησης του αγάλματος για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου στην πόλη της Κως, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και της συλλογικής συνείδησης. Παράλληλα, από την ίδια θέση, μεριμνά για τη διοργάνωση δεκάδων εκδηλώσεων, ημερίδων και πολιτιστικών δράσεων κάθε χρόνο.
Η δράση του γύρω από ζητήματα ιστορικής μνήμης έχει τύχει σχολιασμού και εκτός ελληνικού δημόσιου λόγου.
Είναι ένας εκ των συνιδρυτών του PontosVoice.com.