Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης
Για την Τουρκία ο αγώνας για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και οποιεσδήποτε προσπάθειες ανάδειξης του θέματος χαρακτηρίζονται ως «παραληρηματικές δηλώσεις» και «αβάσιμοι ισχυρισμοί» για «προπαγανδιστικούς σκοπούς». Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν πάνω από έναν αιώνα πριν, με πρωτεργάτη τον ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ θεωρούνται… φανταστικές κατηγορίες και το έγκλημα ερμηνεύεται ως νικηφόρος αγώνας πάταξης ιμπεριαλιστικών σχεδιών στον πόλεμο για την ανεξαρτησία. Όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί που σας προαναφέρθηκαν είναι λόγια του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών σε ανακοίνωσή του στις 19 Μαΐου 2025.
Η άρνηση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου είναι θεσμική και διαχρονική: ακόμη και σήμερα το κράτος και μεγάλο μέρος της κοινωνίας στην Τουρκία αρνούνται ότι οι θηριωδίες συνιστούν γενοκτονία. Η άρνηση επεκτείνεται και σε άλλες χριστιανικές μειονότητες όπως οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι. Είναι ξεκάθαρο, ότι πρόκειται για οργανωμένη προσπάθεια αποδόμησης της ιστορικής μνήμης.
Άλλωστε ολόκληρο το οικοδόμημα της Τουρκίας είναι βουτηγμένο στο αίμα. Τα θεμέλια της είναι βασισμένα πάνω σε αυτές τις γενοκτονίες. Ένα παράνομο κράτος που κτίστηκε πάνω στο αίμα των Ελλήνων, κατά τον συγγραφέα και ακτιβιστή Ταμέρ Τσιλιγκίρ. Είναι αυτό που έλεγε και ο αείμνηστος καθηγητής Νεοκλής Σαρρής, ότι «Η Τουρκία δεν έχει ιστορία αλλά ποινικό μητρώο».
Όταν όμως ο θύτης δεν τιμωρείται για το έγκλημά του τότε το επαναλαμβάνει. Η Τουρκία συνεχίζει τις γενοκτονίες μέχρι σήμερα, εναντίον των Κούρδων, των αλεβιτών και άλλων μειονοτήτων, όχι μόνο εντός συνόρων αλλά και εκτός. Ο Ελληνισμός πλήρωσε άλλο ένα βαρύ τίμημα το 1974 με την εισβολή και κατοχή στην Κύπρο.
Όποιοι αναδεικνύουν αυτά τα εγκλήματα κατατρέχονται. Συλλαμβάνονται και διώκονται. Χαρακτηρική είναι η έκθεση του 2016 του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων δικαιωμάτων με τίτλο «Τουρκία: Αποσιωπώντας τα ΜΜΕ». Εκεί αναλύεται πώς, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016, η κυβέρνηση έκλεισε δεκάδες μέσα ενημέρωσης, φυλάκισε δημοσιογράφους και κατέστειλε την ανεξάρτητη δημοσιογραφία με πρόσχημα την «εθνική ασφάλεια». Η πολυμορφία της ενημέρωσης καταρρακώθηκε με το κλείσιμο Μέσων. Επιβλήθηκε έλεγχος περιεχομένου και λογοκρισία. Για τους ίδιους λόγους, δηλαδή περί εθνικής ασφάλειας, έκλεισε το 1921 και η εφημερίδα ΕΠΟΧΗ του εθνομάρτυρα δημοσιογράφου του Πόντου, Νίκου Καπετανίδη του οποίου την προσωπικότητα τιμά το σωματείο μας.
Από το 2014 χρόνια παρουσίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην προεδρία της Τουρκίας έχουν σκοτωθεί πέντε δημοσιογράφοι, φυλακίστηκαν 131, 77 καταδικάστηκαν ότι προσέβαλαν τον πρόεδρο και μπλοκαρίστηκαν τρεις διαδικτυακές πλατφόρμες, το Instagram, το Twitter και η Wikipedia. Η Τουρκία είναι μία από τις πέντε χώρες με τη μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη πτώση στην ελευθερία στο διαδίκτυο, σύμφωνα με νέες πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν το 2025 από τον αμερικανικό οργανισμό Freedom House. Βρίσκεται στην τελευταία θέση μεταξύ των 72 χωρών που αξιολογήθηκαν και συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στις χώρες έχουν σημειώσει τη μεγαλύτερη πτώση στην ελευθερία στο διαδίκτυο.
Πρόσφατη έκθεση της ΕΕ επισημαίνει «ανησυχητική οπισθοδρόμηση» στον τομέα του κράτους δικαίου και των θεμελιωδών δικαιωμάτων, με ιδιαίτερη αναφορά στις συνεχείς καταστολές πολιτικών αντιπάλων και δημοσιογράφων, καθώς και στις κατηγορίες που έχουν απαγγελθεί σε βάρος αιρετών αξιωματούχων και προσωπικοτήτων της αντιπολίτευσης.
Υπάρχει και ένα πρόσφατο παράδειγμα δίωξης δημοσιογράφου αυτό της Τουγτσέ Γιλμάζ, η οποία διώκεται με το περιβόητο Άρθρο 301 του τουρκικού Ποινικού Κώδικα λαο βρέθηκε ενώπιον του δικαστηρίου κατηγορούμενη ότι «προσέβαλε το τουρκικό έθνος και τα κρατικά όργανα» μέσω του ρεπορτάζ της με τίτλο «Οι Αρμένιοι νέοι της Τουρκίας μιλούν: 109 χρόνια αδιάκοπου πένθους».
Πηγή : Geopolitico
