Browsing: Top
Το άρθρο «Μόνον να χαμογελάς» των Γιάννη Γκόσιος και Σταύρου Ιωαννίδη αναδεικνύει με πρωτοτυπία τη δύναμη του χαμόγελου ως εργαλείο θετικής αλλαγής. Με βαθιά ψυχολογική προσέγγιση και εμπνευστικές ιστορίες, προσφέρει πρακτικές συμβουλές για ενίσχυση της αισιοδοξίας και ευεξίας. Η συνύπαρξη των δύο δημιουργών δίνει μια μοναδική διάσταση, συνδυάζοντας τέχνη και ψυχολογία με στόχο την αυτοβελτίωση και την ισορροπία στη ζωή.
Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 2003 και μέσα από πλήθος εκδηλώσεων, σεμιναρίων και παραστάσεων έχει γίνει σημείο αναφοράς για την τοπική κοινωνία.
Σάρκα και οστά παίρνει ένα ακόμα ποντιακό μνημείο ύστερα από την άμεση ανταπόκριση της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου στο σχετικό αίτημα της Ένωσης Ποντίων & Φίλων Ποντίων Μυτιλήνης.
Μισό αιώνα πορείας στη μουσική συμπληρώνει ο Στάθης Νικολαΐδης και η επέτειος αυτή θα τιμηθεί με μια μεγάλη εκδήλωση αφιερωμένη στο έργο και τη διαδρομή του.
Σε τροχιά ασταμάτητης δράσης, ο Σύλλογος Ποντίων Κω «Ο Ξενιτέας»! Με σταθερή παρουσία και αφοσίωση, ο Ξενιτέας συμμετείχε δυναμικά και…
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ «Αρχιτεκτονική κληρονομιά. Γεφυρώνοντας το παρελθόν με το μέλλον» 26-27-28 Σεπτεμβρίου 2025 Η Επιτροπή Ποντιακών…
21 Σεπτεμβρίου – Ημέρα μνήμης Νίκος Καπετανίδης
Το Σωματείο εξέφρασε θερμές ευχαριστίες προς όλους τους εκπαιδευτικούς που συνέβαλαν στην προετοιμασία των εκδηλώσεων, καθώς και προς την Υπουργό Παιδείας, την Επαρχιακή Επιθεωρήτρια Γεωργία Νεοφύτου, τον σχολικό έφορο Δημήτρη Πιττάκη και τον Δήμαρχο Παραλιμνίου – Δερύνειας, Γιώργο Νικολέττο.
Η τελετή θα λάβει χώρα την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2025, στις 18:30, στο Μνημείο του Αγωνιστή που βρίσκεται στο τρίγωνο των οδών Διονύσου, Σκρα και Μπραχαμίου, δίπλα στην πλατεία Εργατικών Κατοικιών στο Μαρούσι.
«Σήμερα στον Πόντο ζουν περισσότεροι από δέκα εκατομμύρια άνθρωποι, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι απόγονοι βίαια εξισλαμισμένων Ρωμιών», τόνισε ο Τούρκος στην ιθαγένεια, Έλληνας του πόντου στην ψυχή και στην καρδιά ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ζητώντας από την ελβετική Βουλή να αναγνωρίσει το έγκλημα, ως βήμα τόσο για τη θεραπεία μιας ιστορικής πληγής όσο και για την ενθάρρυνση της τουρκικής κοινωνίας να αντιμετωπίσει το παρελθόν της.