Πένθος στα μπουζούκια

Ποιοι νευρίασαν που ο Πάνος Ρούτσι πήγε στα μπουζούκια; Αυτοί που πιστεύουν ότι το πένθος είναι μια μόνιμη υπαρξιακή κατάσταση, ένα είδος ταυτότητας που δεν επιτρέπει σε κανένα άλλο συναίσθημα πέραν της βαθιάς θλίψης και σε καμία άλλη ανάγκη πέραν της ανάγκης για κλάμα να εισχωρήσουν στον άνθρωπο που πενθεί. Αλλά κι εκείνοι που φρόντισαν να φορέσουν την ταυτότητα του βαρυπενθούντος στον Ρούτσι σαν δεύτερη σάρκα, για να αντλήσουν οφέλη από τη μονοθεματικότητά της. Η επιλογή του κατασκηνωτή του Συντάγματος να διασκεδάσει όπως πολλοί απ’ όσους δεν κουβαλάνε το δράμα του βραχυκυκλώνει και τα δύο δογματικά στρατόπεδα: όσοι τον θεωρούσαν κομματικό εγκάθετο ανακάλυψαν ότι ο άνθρωπος δεν περνάει τη ζωή του συλλογιζόμενος πώς θα πέσει ο Μητσοτάκης, και όσοι τον θεωρούσαν ιερό σύμβολο διαπίστωσαν ότι τη βρίσκει ακούγοντας Αντζελα Δημητρίου. Ας πρόσεχαν όλοι τους.

Αυτοδυσφήμηση

Κάποια προφίλ καταρρίπτονται πολύ καιρό αφότου φιλοτεχνηθούν. Κάποια άλλα αποδομούνται από την πρώτη μέρα. Η εμφάνιση της Καλλιόπης Σεμερτζίδου στην Εξεταστική Επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν τόσο δυσφημιστική για την ίδια, που σχεδόν μετατόπισε τη συζήτηση από το θέμα της παράνομης είσπραξης κρατικού χρήματος στο θέμα της ελλιπούς αυτογνωσίας. Πώς είναι δυνατόν να εμπλέκεται το όνομά σου σε ένα τέτοιο σκάνδαλο κι εσύ να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου χωρίς έγγραφα; Πώς γίνεται να ερευνώνται τα οικονομικά σου σε τόσο υψηλό επίπεδο κι εσύ να μη θυμάσαι αν αποκόμισες κέρδη από τυχερά παιχνίδια; Πιο τρομακτική από την πιθανότητα του οικονομικού εγκλήματος είναι η βεβαιότητα της απάθειας απέναντί του.

Η μία και η άλλη

Η Εξεταστική αυτή προσφέρει και μια καλή ευκαιρία για παραγωγικές συγκρίσεις: η Μιλένα Αποστολάκη και η Ζωή Κωνσταντοπούλου κάνουν θεωρητικά την ίδια δουλειά στην Επιτροπή· θέτουν καίρια ερωτήματα σε όσους καταθέτουν, αναζητούν αντιφάσεις, συντείνουν στην αποκάλυψη της αλήθειας μέσα σε ένα ομιχλώδες τοπίο. Πώς το κάνει όμως η μία και πώς η άλλη; Πώς αντιλαμβάνεται τον θεσμικό της ρόλο η Αποστολάκη, που δεν τρέφει την παιδαριώδη ανάγκη για σόου αντισυστημισμού, και πώς η Κωνσταντοπούλου, που πιο πάνω κι από την προσδοκώμενη αλήθεια θέτει τις (απολαυστικές, με μιντιακούς όρους) προσβολές εναντίον των μαρτύρων; Η αποτελεσματικότητα ευτυχώς δεν είναι θέμα θεατρικότητας.

Τι ζητάς, αθανασία;

Στοιχεία περφόρμανς έχει και η διαμάχη για τη διάθεση των δικαιωμάτων του έργου του Μάνου Χατζιδάκι. Κάποιοι πήραν κατάκαρδα την τελευταία απαγόρευση. Τους πόνεσε τόσο πολύ η άρνηση του Γιώργου Χατζιδάκι να εγκρίνει τη χρήση του έργου του πατέρα του από τη Νατάσσα Μποφίλιου και τον Γιάννη Χαρούλη, που τώρα κάνουν ακραίες σκέψεις: «Στο τέλος θα ακούμε Χατζιδάκι παράνομα!», λένε. «Θα μαζευόμαστε σε σπίτια και θα παίζουμε τα τραγούδια και τη μουσική του κρυφά!». Κάποιοι αντέταξαν στον αυστηρό κληρονόμο τη χρήση της μουσικής του Χατζιδάκι από μεγάλη εταιρεία σε διαφημιστικό σποτ: αυτό γιατί επετράπη; Ισως επειδή η τέχνη «κινδυνεύει» περισσότερο από καλλιτέχνες παρά από διαφημιστές.

Χείμαρρος

Η πόλη, από την άλλη, κινδυνεύει από τις υποσχέσεις που διατυπώνονται ερήμην της, για το καλό της. Οι χείμαρροι που κατέκλυσαν την Αθήνα κατά την τελευταία κακοκαιρία (όχι μόνο τις ξεχασμένες γειτονιές της, αλλά ακόμη και την πλατεία Μοναστηρακίου για παράδειγμα) φέρνουν στο μυαλό τις προεκλογικές δεσμεύσεις του δημάρχου: Θα καθάριζε τα φρεάτια μόνος του! Θα προλάμβανε τις πλημμύρες, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα αναλάμβανε τις αρμοδιότητες άλλων! Οι μεγαλοστομίες, όπως αναμενόταν, δεν είχαν κανένα αντίκρισμα. Μερικές φορές όμως μια ήττα ανατρέπει μία άλλη: όταν οι δρόμοι πλημμυρίζουν, τουλάχιστον επιτυγχάνουν μόνοι τους τον καθαρισμό τους, ο οποίος δεν θα συνέβαινε αλλιώς.