Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης, Geopolitico.gr
«Απόψε, νιώθουμε ενωμένοι και τραγουδάμε μαζί. Θα τραγουδήσω και στην γλώσσα σας, τα τουρκικά. Θα τραγουδήσω στα ελληνικά. Απόψε θα μοιραστούμε μαζί όλες μας τις στιγμές και όλα τα συναισθήματά μας. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Η μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι είμαστε ενωμένοι. Όλα τα άλλα είναι απλά μα@@ες. Πιστέψτε με, είμαστε μαζί και θα είμαστε μαζί για πάντα. Γιατί είμαστε φίλοι και είστε φίλοι. Μην το ξεχάσετε ποτέ αυτό. Είμαστε και στις δύο πλευρές, πραγματικά. Και το πιστεύω αυτό εδώ και πολλά, πολλά χρόνια. Θα τραγουδήσουμε μαζί, σιγά-σιγά. Θα τραγουδήσουμε τα τραγούδια μου και μετά θα τραγουδήσουμε όμορφα τραγούδια που ξέρετε. Ξέρουμε τα τραγούδια, ξέρετε τα τραγούδια και στις δύο γλώσσες. Ας ξεκινήσουμε με τα δικά μου», ανέφερε συγκεκριμένα με την εφημερίδα «Εστία» να αφιερώνει το πρωτοσέλιδό της στις 4 Μαΐου 2026 στο ζήτημα, θέτοντας ευθέως θέμα ιστορικής μνήμης, ειδικά σε μια περίοδο ιδιαίτερα φορτισμένη για τον Ποντιακό Ελληνισμό.
Με τίτλο «“Ανοησίες” η γενοκτονία των Ποντίων και οι απειλές πολέμου, κ. Ρέμο;», η εφημερίδα άσκησε δριμεία κριτική στον γνωστό τραγουδιστή για όσα είπε από σκηνής και στη συνέχεια στις τηλεοπτικές κάμερες, μετά την εμφάνισή του στη γειτονική χώρα. Το πρωτοσέλιδο παρουσιάστηκε ως ευθεία απάντηση στη ρητορική περί «ενότητας» χωρίς, κατά την εφημερίδα, να λαμβάνεται υπόψη το βάρος της Ιστορίας και των τουρκικών διεκδικήσεων.
Ο Αντώνης Ρέμος, μιλώντας στις κάμερες στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», κατά την επιστροφή του από την Τουρκία, δήλωσε στην εκπομπή «Το Πρωινό» του ΑΝΤ1: «Ήταν πολύ ωραία στην Τουρκία, δεν έχουμε να χωρίσουμε κάτι. Γιατί να έχουμε να χωρίσουμε κάτι; Πρέπει ντε και καλά να βρούμε τι μας χωρίζει; Δε πρέπει κάποια στιγμή να κοιτάξουμε και τι μας ενώνει; Εγώ πηγαίνω στην Τουρκία και τραγουδάω ελληνικά, αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και τιμητικό. Τα τραγούδια και η μουσική πρέπει να ενώνουν».
Η θέση αυτή, όσο κι αν εμφανίστηκε ως μήνυμα πολιτιστικής προσέγγισης, προκάλεσε αντιδράσεις επειδή διατυπώθηκε λίγες ημέρες πριν από τη 19η Μαΐου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Η κριτική που ασκήθηκε στον τραγουδιστή δεν αφορά τη μουσική παρουσία του στην Τουρκία καθαυτή, αλλά το πολιτικό και ιστορικό βάρος της φράσης «δεν έχουμε να χωρίσουμε κάτι», όταν παραμένουν ανοιχτά ζητήματα μνήμης, αναγνώρισης και εθνικής ασφάλειας.
Το οξύμωρο είναι πως ο ίδιος ο Αντώνης Ρέμος είχε αντιδράσει έντονα το 2016 στις δηλώσεις του τότε υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, ο οποίος είχε υποστηρίξει ότι η σφαγή των Ποντίων δεν ήταν γενοκτονία «με την αυστηρή επιστημονική έννοια». Τότε, ο Ρέμος είχε απαντήσει δημόσια μέσω Instagram, γράφοντας ότι «η ιστορία γράφεται με αγώνες και όχι με θεωρίες και εκτιμήσεις». Πρόκειται για μεγάλη αντίφαση.
Ακριβώς γι’ αυτό η σημερινή στάση του προκαλεί μεγαλύτερη συζήτηση. Διότι άλλο πράγμα η μουσική ως γέφυρα επικοινωνίας και άλλο η δημόσια διατύπωση που μοιάζει να ισοπεδώνει ιστορικές πληγές, γενοκτονικές μνήμες και σύγχρονες απειλές. Η τέχνη μπορεί να ενώνει λαούς. Δεν μπορεί όμως να ζητά από τη μνήμη να σωπάσει.
Εν κατακλείδι, τέτοιες τοποθετήσεις αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της τουρκικής προπαγάνδας. Το θέμα της γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολίας, των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων αποτελεί ζωτικό πρόβλημα για την Άγκυρα. Γιατί το τουρκικό κράτος ιδρύθηκε πάνω σε αυτές τις εκκαθαρίσεις. Δεν έχει ιστορία αλλά ποινικό μητρώο, όπως έλεγε ο αείμνηστος καθηγητής Νεοκλής Σαρρής. Είναι ένα δημιούργημα ποτισμένο με αίμα. Επειδή το έγκλημα δεν αναγνωρίστηκε ποτέ, η Τουρκία συνεχίζει την ίδια γενοκτονική πολιτική εναντίον των Κούρδων, των Αλεβιτών και άλλων μειονοτήτων. Είναι καθήκον κάθε Έλληνα να μάχεται για τη διεθνή αναγνώριση.
«Προωθώντας την αναγνώριση της Γενοκτονίας πιέζουμε την Τουρκία να αλλάξει πολιτική κουλτούρα, η οποία έχει να κάνει με τη συλλογική μνήμη μιας κοινωνίας. Εάν δημιουργηθεί μια τουρκική κοινωνία που θα είναι μετανιωμένη για τα εγκλήματα του παρελθόντος και θα κινείται σε κατεύθυνση συμφιλίωσης με τους γείτονές της, τότε αυτοί οι πολίτες δεν θα ψηφίζουν κόμματα που τους λένε, να πάνε κατακτήσουν ελληνικά νησιά», όπως αναφέρει ο Δρ. Ανθρωπολόγιας, Νίκος Μιχαηλίδης.
Επομένως ο Αντώνης Ρέμος είναι φάουλ. Δεν είναι όμως ο πρώτος που υπέπεσε σε παρόμοιο λεκτικό ατόπημα, ούτε και ο τελευταίος. Αυτό είναι θέμα παιδείας και εκπαίδευσης, γι’αυτό πρέπει το ζήτημα της γενοκτονίας να διδάσκεται στα σχολεία. Η Κύπρος και ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, έδειξε τον δρόμο.
Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης είναι δημοσιογράφος ποντιακής καταγωγής. Οι πρόγονοί του προέρχονται από το Κοιλάδι Τραπεζούντας, το Χαμσίκιοϊ Ματσούκας και τη Θεοδοσιούπολη (Ερζερούμ).
