Στο Βερολίνο θα πραγματοποιηθεί σήμερα Παρασκευή 22 Μαΐου 2026, από τις 17:00 έως τις 21:00, διεπιστημονική διάσκεψη με θέμα: «Η Γενοκτονία των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία: Επιστημονικά πορίσματα και συνέχειες».
Η εκδήλωση, που διεξάγεται στο Berlin-Mitte, επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το επίπεδο της μνήμης και της πολιτικής διεκδίκησης στο πεδίο της αυστηρής επιστημονικής τεκμηρίωσης. Στο επίκεντρο βρίσκεται η καταστροφή των ελληνικών και ελληνορθόδοξων κοινοτήτων την περίοδο 1913-1923, τόσο στον Πόντο όσο και ευρύτερα στον χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Κεντρική θέση στη διάσκεψη κατέχει η ανάγκη τεκμηρίωσης της γενοκτονικής πρόθεσης, του λεγόμενου dolus specialis, δηλαδή του ειδικού σκοπού εξόντωσης μιας στοχευμένης ομάδας. Πρόκειται για ζήτημα κεφαλαιώδους σημασίας στη γενοκτονολογία, καθώς χωρίς την απόδειξη της πρόθεσης δεν μπορεί να σταθεί πλήρως ο χαρακτηρισμός μιας ιστορικής καταστροφής ως γενοκτονίας.
Σύμφωνα με το πλαίσιο της εισήγησης, η ελληνική γενοκτονική περίπτωση απαιτεί βαθύτερη και συστηματικότερη μελέτη: τη διερεύνηση του αν υπήρξε γενοκτονικό πρόγραμμα, τη μελέτη των ταγμάτων εργασίας και θανάτου, των εκτοπισμών, των σφαγών, των επαναλαμβανόμενων επιθέσεων κατά ελληνικών πληθυσμών, αλλά και τη σύγκριση με την αρμενική και την εβραϊκή περίπτωση.
Στη διάσκεψη συμμετέχουν διεθνώς αναγνωρισμένοι ερευνητές, μεταξύ των οποίων η Prof. h.c. Dr. Tessa Hofmann, ο Dr. Theodosios Kyriakidis, ο Dr. Vasileios Meichanetsidis, η πολιτική επιστήμονας Dr. Dastan Jasim και ο Dr. Dimitrios Kalaitzidis. Οι εισηγήσεις καλύπτουν ιστορικές, κοινωνιολογικές, πολιτικές, νομικές και ψυχολογικές διαστάσεις του ζητήματος.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ενότητες για τα ιστορικά δεδομένα της γενοκτονικής έρευνας, τη συνέχεια της γενοκτονικής ιδεολογίας, την άρνηση της Γενοκτονίας, την παρουσία του θέματος στην εκπαίδευση, καθώς και το τραύμα των Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης.
Η σημασία της διάσκεψης είναι διπλή. Από τη μία, ενισχύει το κοινό γενοκτονολογικό αφήγημα για τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από την άλλη, υπογραμμίζει ότι η διεθνής ιστοριογραφική και πολιτική αναγνώριση δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στο συναίσθημα ή στη μνήμη, αλλά απαιτεί στέρεη επιστημονική τεκμηρίωση.
