Φάνης Κουρουκλίδης στη λύρα, Αλέξης Παρχαρίδης στο τραγούδι και Κώστας Ζώης στο νταούλι!
Τρεις σπουδαίοι καλλιτέχνες ενώνουν το ταλέντο και την ψυχή τους και μας χαρίζουν μια συγκλονιστική ποντιακή στιγμή. Η λύρα κελαηδά, το νταούλι συγκλονίζει και η φωνή ξυπνά μνήμες βαθιά ριζωμένες μέσα μας.
Αυτός είναι ο Πόντος: ψυχή, μνήμη, δύναμη και παράδοση!
Τα βιογραφικά των τριών , με τη βοήθεια του pontianlyrics.gr
Ο Φάνης (Θεοφάνης) Κουρουκλίδης γεννήθηκε στις 20/10/1976 στην Παναγία Φανερωμένη του Δήμου Θεσσαλονίκης από γονείς πoντίους, την Αλεξάνδρα Χριστοφορίδου και τον Άγγελο Κουρουκλίδη.
Η καταγωγή του πατέρα του είναι από το Πολυδένδρι – Ασκού – Λαγκαδά του νομού Θεσσαλονίκης. Η καταγωγή της μητέρας του είναι από το Φίλυρο Θεσσαλονίκης. Η προσφυγική καταγωγή του από την πλευρά του πατέρα του είναι από το Ακ-Τας των Κοτυώρων. Από την πλευρά της μάνας του είναι από την περιοχή του Κάρς και τη Σαντά της Τραπεζούντας.
Τα πρώτα του παιδικά χρόνια τα έζησε στην Παναγία Φανερωμένη, όπου σε ηλικία 6,5 χρονών και με την παρότρυνση της πολυαγαπημένης του μητέρας Αλεξάνδρας, διδάχτηκε για πρώτη φορά την ποντιακή λύρα.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, αναδείχτηκε το φυσικό του ταλέντο και σε ηλικία 12 ετών έγινε ο πιο μικρός επαγγελματίας λυράρης του ποντιακού ελληνισμού. Δάσκαλός του στα πρώτα του βήματα είναι ο θείος του Σταύρος Κουρουκλίδης. Στη συνέχεια και για 3 με 4 χρόνια τον ανέλαβε ο «Δάσκαλος των Δασκάλων» Τάκης Σαχινίδης. Ο οποίος ουσιαστικά γαλούχησε και ενέπνευσε το μικρό του μαθητή διαμορφώνοντας το παίξιμό του στη λύρα. Αργότερα, μελετώντας το παίξιμο του καταξιωμένου και σεβαστού λυράρη Παναγιώτη Ασλανίδη, δεξιοτέχνη του δοξαριού, βελτίωσε ακόμη περισσότερο την ήδη αξιόλογη τεχνική του.
Η πρώτη του επαγγελματική δουλειά στα ποντιακά μαγαζιά έγινε στο πλευρό του Τάκη Παπαδόπουλου που τον βοήθησε αμέριστα στα πρώτα του αυτά βήματα. Η πρώτη αυτή και συνάμα ιστορική για το Φάνη Κουρουκλίδη συνεργασία σε ηλικία μόλις 12 χρονών έγινε στο κέντρο «Φαντασία» το Σεπτέμβριο του 1988, στον Κορινό Κατερίνης. Δύο χρόνια αργότερα το 1990 και αφού απέσπασε την αποδοχή του κόσμου με την πρώτη επιτυχημένη εμφάνισή του, συμμετέχει στο μουσικό σχήμα του κέντρου «Πλατανάκια», στη στροφή του Φιλύρου, πάλι στο πλευρό του Τάκη Παπαδόπουλου.
Τα επόμενα 2 χρόνια ως το 1992 απουσιάζει από τη νυχτερινή ζωή, συμμετέχοντας μόνο σε γάμους, βαπτίσεις και εκδηλώσεις δήμων και κοινοτήτων, καθώς και εκδηλώσεων των ποντιακών σωματείων μαζί με τον αξιόλογο ερμηνευτή Θέμη Ιακωβίδη.
Το 1993 και για ένα χρόνο, εγκαθίσταται στην Αθήνα όπου και συμμετέχει στον ποντιακό σύλλογο «Αργοναύτες Κομνηνοί» Καλλιθέας, μαζί με το σπουδαίο χοροδιδάσκαλο Χρήστο Θεοδωρίδη. Παράλληλα εργάζεται στο ποντιακό κέντρο «Πρόσφυγας», ιδιοκτησίας του Γρηγόρη Τσαλγατίδη, μαζί με τους Γιάννη Τσανάκαλη (λύρα-τραγούδι) και το Βασίλη Πασχαλίδη (τραγούδι).
Το 1994, στο νεοϊδρυθέν κέντρο «Κάστρο» ιδιοκτησίας και αυτό του Γρηγόρη Τσαλγατίδη, συνεργάζεται με το Στάθη Νικολαΐδη και το Μιχάλη Καλιοντζίδη. Το 1994 επιστρέφει πίσω στη γενέτειρα του Θεσσαλονίκη όπου και εργάζεται στην ποντιακή ταβέρνα «Παρακάθ’» με συνεργάτες τους ιδιοκτήτες και τραγουδιστές Αχιλλέα Βασιλειάδη, Γιάννη Κουρτίδη και Κώστα Σιαμίδη. Μετά από 3-4 μήνες και με μια επιτυχή καθόλα συνεργασία, αποχωρεί και εντάσσεται στο μουσικό σχήμα του ποντιακού κέντρου «Λεμόνα» έπειτα από πρόταση του Χρήστου Παπαδόπουλου, με συνεργάτες τον αείμνηστο Θόδωρο Παυλίδη και τον Μπάμπη Κεμανετζίδη (1994-1995).
Το 1996-1997 εργάζεται πάλι στο πλευρό του Χρήστου Παπαδόπουλου και στο κέντρο «Κοσμοκίνηση». Το 1996 απέχει από τη νυχτερινή ζωή λόγω πένθους του συνεργάτη του Χρήστου Παπαδόπουλου. Τέλη του 1996 με αρχές του 1997 επανέρχονται ως σχήμα επιστρέφοντας στην «Κοσμοκίνηση» και στη νυχτερινή ζωή της πόλης.
Το 1997-1998 το επιτυχημένο δίδυμο εμφανίζεται στο κέντρο «Λεμόνα» συνεχίζοντας την ανοδική πορεία του, παρέα αυτή τη φορά με το Γιάννη Χριστοδουλίδη.
Τέλη του 1998 και μετά από 3 συνεχείς αναβολές, ντύνεται στο χακί. Υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στο πεζικό με ειδικότητα οδηγού ερπυστριοφόρου. Απολύεται τον Ιούλιο του 1999 και συνεχίζει τις καλοκαιρινές του εμφανίσεις σε γάμους , πανηγύρια και τοπικές εκδηλώσεις ποντιακών συλλόγων.
Τέλη του 1999 με 2000 και 2001 εμφανίζεται στο οικογενειακό κέντρο «Πόρτες» με το Γιώργο Σιδηρόπουλο και το Γιάννη Χριστοδουλίδη. Αυτή η περίοδος του 2000 θα είναι και η πιο τραγική στη ζωή του ευαίσθητου λυράρη Φάνη Κουρουκλίδη. Μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο αφήνει την τελευταία της πνοή η πολυαγαπημένη του μητέρα Αλεξάνδρα στης 16/2/2000.
Το 2002 είναι η απαρχή μιας συνεργασίας με το Θόδωρο Παυλίδη σε γάμους, πανηγύρια και εκδηλώσεις συλλόγων. Μια συνεργασία που έμελλε να πραγματοποιηθεί και να γίνει πράξη μετά από κυοφορία 15 ολόκληρων χρόνων. Το χειμώνα του ιδίου χρόνου εμφανίζεται σε περίοδο τετραμήνου στην «Πύλη Αξιού», όπου μαζί με άλλους λυράρηδες άνοιγε το πρόγραμμα του μεγάλου ερμηνευτή Βασίλη Καρρά.
Το 2003 βιώνει σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα από το χαμό της μητέρας του και το χαμό του στενού του φίλου και συνεργάτη αειμνήστου πλέον Θεόδωρου Παυλίδη. Ο επί πολλά έτη επιστήθιος φίλος του σκοτώνεται σε τροχαίο ατύχημα, παραμονή της πρεμιέρας στο κέντρο «Μίθριο» όπου και θα εμφανιζόταν. Οι στιγμές δύσκολες, μα η ζωή δε σταμάτησε να κυλά. Έτσι τη θέση του εκλιπόντος παίρνει ο επίσης καλός του φίλος Γιάννης Χριστοδουλίδης.
Το 2004 συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον εκλεκτό καλλιτέχνη Σταύρο Σαββίδη ιδιοκτήτη του κέντρου «Ακρίτας Παλλάς» στην Πατρίδα Βεροίας. Στο σχήμα συμμετέχει επίσης και ο Μιχάλης Κουρτίδης (λύρα – τραγούδι).
Το 2005-2006 εμφανίζεται στο κλαμπ «Χαμάμ» μαζί με το Χρήστο Παπαδόπουλο και το Γιώργο Σασκαλίδη. Παράλληλα δημιουργεί τη σχολή «Απόλλων» όπου διδάσκει λύρα στα μικρά και μεγάλα ποντιόπουλα.
Το 2006-2007 τον βρίσκει στο «Δυτικό Μέγαρο» με τον Κώστα Θεοδοσιάδη και εντάσσεται στο δυναμικό του κέντρου «Κοσμοκίνηση» μαζί με τον ιδιοκτήτη του Γιώργο Σιδηρόπουλο.
Το 2008-2009 εμφανίστηκε στο κέντρο «Μίθριο» μαζί με τον Κώστα Θεοδοσιάδη και τον Φεβρουάριο του 2009 βρίσκεται στην Πατρίδα Βεροίας και στο κέντρο «Ακρίτας Παλλάς» πάλι με τον Κώστα Θεοδοσιάδη.
Συνεργασίες με Ποντιακούς Συλλόγους
Από μικρός ακόμη συνεργάστηκε με το σύλλογο Καλλιθέας Συκεών όπου μάθαινε στη λύρα τους ποντιακούς χορούς, από το Γιώργο Κοσυφίδη με το μεγάλο και μικρό χορευτικό. Συνεργάστηκε επίσης με το σύλλογο «Ένωση Ποντίων Πολίχνης» με το Γιάννη Πηλαλίδη, με τον σύλλογο Λευκοτοπιτών Θεσσαλονίκης με τον Τάκη Ζερζελίδη.
Αργότερα με τους «Αργοναύτες Κομνηνούς» Καλλιθέας Αθηνών με το Χρήστο Θεοδωρίδη, με το σύλλογο Πετραλώνων Χαλκιδικής με τον Τάκη Ζερζελίδη. Συνεργάστηκε κατά καιρούς με τους «Κρωμναίους» Καλαμαριάς με το Μάκη Πετρίδη, με το σύλλογο «Αλέξανδρος Υψηλάντης» Ηλιούπολης Θεσσαλονίκης, με το Νίκο Κυριακίδη, με τους «Ακρίτες του Πόντου» Σταυρούπολης. Δίδαξε σε Γερμανία-Αυστρία-Κρήτη και Χαλκιδική μαζί με τον κοινωνιολόγο Σάββα Μαυρίδη και το χοροδιδάσκαλο Χρήστο Θεοδωρίδη.
Εμπλεκόμενος με το σωματείο «Καλλιτεχνική Στέγη Ποντίων Βορείου Ελλάδος» βρέθηκε ανάμεσα στα μεγαλύτερα ονόματα του ποντιακού χώρου.
Καταξιώθηκε σε 37 δισκογραφικές δουλειές, προσωπικές αλλά και συμμετοχικές συνεργαζόμενος με όλους τους μεγάλους τραγουδιστές, στιχουργούς και μουσικούς. Έπαιξε με τα μεγαλύτερα χορευτικά συγκροτήματα της Ελλάδος σε εκδηλώσεις και φεστιβάλ στην Ελλάδα Ευρώπη κ Αμερική.
Αλέξανδρος Παρχαρίδης
Ο Αλέξανδρος «Αλέξης» Παρχαρίδης γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1971 στην Κοζάνη και αποτελεί μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες φωνές της σύγχρονης ποντιακής μουσικής σκηνής. Η καταγωγή του από τα χωριά Πρωτοχώρι και Αλωνάκια Κοζάνης, καθώς και η απώτερη ρίζα του από το Καπίκιοϊ της Ματσούκας του Πόντου, διαμόρφωσαν από νωρίς το πολιτισμικό και γλωσσικό του περιβάλλον. Οι γονείς του, Αναστάσιος και Σοφία (το γένος Αντωνιάδη), ποντιακής καταγωγής αμφότεροι, υπήρξαν οι πρώτοι φορείς μετάδοσης της μουσικής και πολιτισμικής παράδοσης του Πόντου. Η καθημερινή χρήση της ποντιακής διαλέκτου στο οικογενειακό περιβάλλον συνέβαλε καθοριστικά στην άρτια γνώση της.
Μεγαλώνοντας στην Κοζάνη, ήρθε σε άμεση επαφή με ανθρώπους της πρώτης γενιάς προσφύγων, μέσα από τα καφενεία και τις κοινωνικές συναθροίσεις των χωριών, αποκτώντας βιωματική σχέση με το τραγούδι, τη γλώσσα και το ήθος της ποντιακής παράδοσης.
Η πρώτη του επαφή με τη μουσική ξεκίνησε με το αρμόνιο, πριν στραφεί στη λύρα, επηρεασμένος τόσο από τον αδελφό του όσο και από τον ξάδελφό του Γιώργο Σοφιανίδη. Μαζί άρχισαν να συμμετέχουν στα μουχαπέτια (συνεστιάσεις μετά μουσικής) της ευρύτερης περιοχής, αποκτώντας ουσιαστική επαφή με τον συλλογικό χαρακτήρα της ποντιακής μουσικής πράξης. Παράλληλα, ασχολήθηκε ενεργά με τον ποντιακό χορό και υπήρξε το πρώτο μέλος του Χορευτικού της Ευξείνου Λέσχης Κοζάνης. Μέχρι σήμερα αναγνωρίζεται και ως ιδιαίτερα ικανός χορευτής.
Το 1989 εισήχθη στη Σχολή Αυτοματισμών των ΤΕΙ Θεσσαλονίκης. Την ίδια περίοδο, ύστερα από παρότρυνση του αείμνηστου Χρύσανθου Θεοδωρίδη, ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στο ποντιακό τραγούδι. Τα χρόνια των σπουδών του στη Θεσσαλονίκη αποδείχθηκαν καθοριστικά για τη μετέπειτα διαδρομή του.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου διετέλεσε Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Φοιτητών και Σπουδαστών Θεσσαλονίκης. Το 1991 κυκλοφόρησε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Καπίκιοϊ», με λυράρη τον θείο του Κώστα Σιαμίδη, σε συμπαραγωγή του Κέντρου Έρευνας Παραδοσιακής Μουσικής ΣΟΛ και του Σ.Π.Φ.Σ. Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε πολυετής παρουσία σε σημαντικούς χώρους ποντιακής διασκέδασης στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει εννέα προσωπικούς δίσκους με παραδοσιακά τραγούδια του Πόντου. Είναι ο ίδιος συνθέτης και στιχουργός, ενώ έχει συμμετάσχει σε πλήθος άλλων δισκογραφικών παραγωγών, με έργα του να ερμηνεύονται από καταξιωμένους Πόντιους τραγουδιστές. Ιδιαίτερα αναγνωρίζεται για την απόδοσή του στους μακρόσυρτους ποντιακούς σκοπούς (μακρύν καϊτέ).
Το 1998 έκανε τα πρώτα του βήματα στον χώρο του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού, συμμετέχοντας στον δίσκο «Υάκινθος» του Μάνου Αχαλινοτόπουλου, συνεργασία που προέκυψε μέσω του μουσικολόγου Ηλία Παπαδόπουλου. Έκτοτε εμφανίστηκε σε συναυλίες και μουσικές σκηνές της Αθήνας, πλάι σε σημαντικούς ερμηνευτές της ελληνικής μουσικής σκηνής.
Ακολούθησαν συμμετοχές σε ελληνικές και διεθνείς διοργανώσεις σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία. Το 2004 ερμήνευσε σε επανεκτέλεση το τραγούδι «Με τα μάτια κλειστά» στον δίσκο του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, ενώ το 2012 συμμετείχε με φωνητικά στο τραγούδι της Άλκηστης Πρωτοψάλτη «Πέντε χρόνια σε ερωτεύομαι», σε μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα.
Το 2013 συμμετείχε στη δισκογραφική παραγωγή «Αυτή η γη έχει φωνή» του Χρήστου Παπαδόπουλου, ερμηνεύοντας, μεταξύ άλλων, το ομώνυμο τραγούδι μαζί με τον Βασίλη Σκουλά. Η παραγωγή παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης.
Τα έτη 2016 και 2017 έλαβε μέρος στη διεθνή παραγωγή «Sacred Imaginations», σε συνεργασία με καλλιτέχνες από διαφορετικά μουσικά πεδία, με εμφανίσεις σε Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία.
Συμμετείχε ως τραγουδιστής στην παράσταση «Δέηση Πόντου», αφιερωμένη στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και τον Νίκο Καπετανίδη, η οποία παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη με τη συμμετοχή σημαντικών καλλιτεχνών από τον χώρο της μουσικής και του θεάτρου.
Παράλληλα, δραστηριοποιήθηκε στο θέατρο και την τηλεόραση, κυρίως μέσα από συνεργασίες με τον Δημήτρη Πιπερίδη. Συμμετείχε σε πλήθος θεατρικών παραστάσεων στην ποντιακή διάλεκτο και υπήρξε ο πρώτος που παρουσίασε stand-up κωμωδία στα ποντιακά με την παράσταση «Εύξεινος Γέλως».
Ο Αλέξανδρος Παρχαρίδης αυτοπροσδιορίζεται ως Πόντιος τραγουδιστής, θεωρώντας την ποντιακή μουσική κύριο άξονα της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Η επίσκεψή του στο Καπίκιοϊ του Πόντου, τόπο καταγωγής της οικογένειάς του, αποτέλεσε ιδιαίτερη στιγμή προσωπικής και ιστορικής αναφοράς.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έως σήμερα, έχει συμβάλει ουσιαστικά στη διατήρηση και τη διάδοση της ποντιακής μουσικής, επηρεάζοντας νεότερους καλλιτέχνες τόσο στο ερμηνευτικό όσο και στο στιχουργικό πεδίο. Πατέρας δύο παιδιών, διατηρεί ενεργή σχέση με τη ζωντανή μετάδοση της παράδοσης μέσα στον οικογενειακό και κοινωνικό χώρο.
Κώστας Ζώης
Ο Κώστας Ζώης γεννήθηκε την 18/10/1970 στη Θεσσαλονίκη στην Καλαμαριά, από γονείς πρόσφυγες, όπου και κατοικεί έως σήμερα.
Η πρώτη επαφή του με τα κοινά άρχισε από την παιδική ηλικία των έξι χρόνων, ως χορευτής της Αδελφότητας Κρωμναίων Καλαμαριάς. Δυο χρόνια μετά εγγράφηκε και άρχισε να αθλείται στην ακαδημία ποδοσφαίρου του Απόλλωνα Καλαμαριάς μέχρι τα 15 χρόνια του.
Στην Καλαμαριά ολοκλήρωσε τις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσής του, ενώ εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία υπηρετώντας στην Προεδρική φρουρά ως εύζωνας.
Λάτρης και μουσικός της ποντιακής παράδοσης, συμμετείχε ενεργά στο χορευτικό τμήμα της Ένωσης Ποντίων Καλαμαριάς αλλά και στο τμήμα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου.
Εργάστηκε αρχικά ως ιδιωτικός υπάλληλος ενώ αργότερα προσλήφθηκε στη Δημοτική Επιχείρηση Προστασίας Περιβάλλοντος Καλαμαριάς. Εντάχθηκε στο σωματείο εργαζομένων της επιχείρησης και υπηρέτησε τα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων από τις θέσεις του γραμματέα και του αντιπροέδρου.
Το 2004 αποχώρησε οικειοθελώς και δραστηριοποιήθηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας στο χώρο της οικοδομής ιδρύοντας την κατασκευαστική εταιρεία «ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ» η οποία αναπτύσσεται μέχρι και σήμερα με έδρα την Καλαμαριά. Επίσης διατηρεί σχολή εκμάθησης κρουστών σε συνεργασία με συλλόγους του πολεοδομικού συγκροτήματος Θεσσαλονίκης αλλά και εκτός αυτής.
Τα τελευταία 5 χρόνια είναι εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος και διετέλεσε γραμματέας του δημοτικού συμβουλίου. Είναι μέλος της οικονομικής επιτροπής και του Ιστορικού αρχείου του Δήμου Καλαμαριάς.
Ανήκει στην “οικογένεια” του Απόλλωνα Καλαμαριάς και είναι Πρόεδρος της Ένωσης Ποντίων Καλαμαριάς.
Ο Κώστας Ζώης είναι παντρεμένος με την επίσης Καλαμαριώτισα Ελένη Ξανθοπούλου με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τη Μαγδαληνή, την Αθηνά, τη Χριστίνα και τον Πέτρο.
Το Pontosvoice.com (…τ’εμέτερον η λαλία) είναι μια ενημερωτική ιστοσελίδα που σκοπό έχει να ενημερώνει τον Ποντιακό κόσμο για όλα τα νέα που αφορούν τον Ποντιακό Ελληνισμό , δράσεις, εκδηλώσεις, ιστορικά ευρήματα, απόψεις. Είμαστε μια ανοιχτή ομάδα και είμαστε η φωνή όλων , μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας για ότι σας απασχολεί στο info@pontosvoice.com
