Σαν σήμερα, 29 Ιανουαρίου 2013, έφυγε από τη ζωή στα 63 του χρόνια ο διακεκριμένος νευροχειρουργός Χρήστος Αντωνιάδης, ένας άνθρωπος που άφησε αποτύπωμα όχι μόνο στην ιατρική, αλλά και στον ποντιακό πολιτισμό.
Ο Χρήστος Αντωνιάδης πέθανε αιφνίδια από καρδιακή ανακοπή, σε μια περίοδο που βρισκόταν σε έντονα δημιουργική φάση: καταξιωμένος γιατρός, αλλά ταυτόχρονα ενεργός ως στιχουργός ποντιακών τραγουδιών και θερμός υποστηρικτής της ποντιακής διαλέκτου. Η είδηση του θανάτου του, όπως περιγράφουν όσοι τον έζησαν από κοντά ή τον γνώρισαν μέσα από τα τραγούδια του, έπεσε σαν κεραυνός στην ποντιακή οικογένεια.
Γεννημένος στην Ξηρολίμνη Κοζάνης, με καταγωγή από τη Ματσούκα του Πόντου, ο Χρήστος Αντωνιάδης είχε κερδίσει τη βαθιά εκτίμηση του κόσμου για τον χαρακτήρα και το ήθος του. Για πολλούς, ήταν ένας άνθρωπος που «κουβαλούσε» τη λεβεντιά και την ευθύτητα της ποντιακής παράδοσης, κάτι που τον έκανε αγαπητό όσο λίγους.
Η πορεία του ξεκίνησε με απόλυτη αφοσίωση στην ιατρική επιστήμη. Ωστόσο, σταδιακά αναδύθηκε και η δεύτερη μεγάλη του αγάπη: ο αγώνας για να κρατηθεί ζωντανή η ποντιακή διάλεκτος και να περάσει η ιστορία των προγόνων στις νεότερες γενιές. Καθοριστικό σημείο στην προσωπική του διαδρομή θεωρείται το πρώτο ταξίδι του στον Πόντο το 1989, μια εμπειρία που τον σημάδεψε και φαίνεται πως λειτούργησε ως αφετηρία για την πιο ενεργή πολιτιστική του δράση.
Στο ίδιο εκείνο ταξίδι συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, πρόσωπα-αναφορές για την ποντιακή μουσική και το θέατρο, όπως ο Χρύσανθος Θεοδωρίδης, ο Αχιλλέας Βασιλειάδης, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης και ο Κώστας Σιαμίδης. Από εκεί και μετά, ο Αντωνιάδης συνδέθηκε ακόμα πιο παθιασμένα με την ποντιακή μουσική δημιουργία, ενώ ξεχώρισε και για το εγχείρημά του να αποδώσει τη «Μήδεια» του Ευριπίδη στην ποντιακή διάλεκτο.
Δέκατρία χρόνια μετά τον θάνατό του, το όνομά του παραμένει σημείο αναφοράς: για την επιστημονική του διαδρομή, αλλά και για την προσπάθειά του να κρατήσει ζωντανή μια γλώσσα, έναν κόσμο και μια μνήμη που δεν χωράνε στη λήθη.
