Ο Τάκης Βαμβακίδης φιλοξενήθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης στην εκπομπή «Buongiorno» και άνοιξε την κουβέντα γύρω από την παράσταση «Ροδάφ’νον», που κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 07/02/26 στο «Από Μηχανής Θέατρο».
Ο ηθοποιός χαρακτήρισε το έργο ένα βαθιά συγκινητικό «ταξίδι ψυχής και μνήμης» και τόνισε πως το «Ροδάφ’νον» του Κώστα Διαμαντίδη το θεωρεί αριστούργημα της ποντιακής λογοτεχνίας, αλλά και συνολικά της ελληνικής γραμματείας. Όπως αποκάλυψε, το είχε χρόνια μέσα του ως επιθυμία — μάλιστα έφτανε να σκέφτεται ακόμα και την κινηματογραφική του μεταφορά, έστω κι αν ο ίδιος θα έπαιζε έναν μικρό ρόλο.
Η συνεργασία με τον Θέμη Μουμουλίδη, όπως είπε, προέκυψε σχεδόν… πριν καν ειπωθεί η ιδέα: του πρότεινε να δουλέψουν μαζί θεατρικά και ο σκηνοθέτης, πριν ακούσει ποιο έργο έχει στο μυαλό του, του απάντησε ευθέως πως θέλει να ανεβάσουν το «Ροδάφ’νον».
Στη συζήτηση έκανε αναδρομή και στις δουλειές που τον συνέδεσαν με ποντιακές ιστορίες και μνήμη, όπως το «Κόκκινο Ποτάμι» με τον Μανούσο Μανουσάκη και το «Νόστος, ρίζαν και κλαδίν» του Δημήτρη Πιπερίδη, εξηγώντας ότι αυτή η διαδρομή ουσιαστικά τον οδήγησε στο σημερινό θεατρικό βήμα.
Παράλληλα, μίλησε και για την ενασχόλησή του με τον Καραγκιόζη, λέγοντας πως για 23 χρόνια υπήρξε μαθητής και συνεργάτης του Ευγένιου Σπαθάρη και συνεχίζει μέχρι σήμερα, κρατώντας ως παρακαταθήκη «το ήθος και τη διδασκαλία» του.
Σε πιο προσωπικό τόνο, περιέγραψε τη σχέση του με τη σκηνή σαν μια στιγμή “μετάβασης” σε έναν άλλον κόσμο, όπου η δυσκολία της καθημερινότητας υποχωρεί και μένει η επικοινωνία, η ένταση, η χαρά. Αναφέρθηκε επίσης στην περιπέτεια της υγείας του, λέγοντας πως ήταν μια δύσκολη περίοδος, αλλά ένιωσε τυχερός επειδή εφημέρευε το «Σωτηρία», με την εξειδίκευση που απαιτούσε η κατάστασή του.
Η πιο δυνατή στιγμή της συνέντευξης ήρθε όταν προβλήθηκε φωτογραφία με τους γονείς του. Ο Βαμβακίδης δεν έκρυψε τη συγκίνησή του, μίλησε για «άγιους ανθρώπους» και στάθηκε ιδιαίτερα στον πατέρα του που έφυγε ξαφνικά, αφήνοντάς του ως ανοιχτή πληγή ότι δεν πρόλαβε να του πει καθαρά ένα μεγάλο «ευχαριστώ».
Στο τέλος, έκανε και αναφορά στον Βασίλη Καρρά, κλείνοντας σε κλίμα συγκίνησης μια συνέντευξη που κινήθηκε ανάμεσα στη μνήμη, την παράδοση και τη βαθιά ανθρώπινη πλευρά του.
