Η απέλαση της Ισίν Καρατζά από το Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος» δεν μπορεί να ιδωθεί ως μια απλή διοικητική πράξη, ιδιαίτερα για εμάς τους Έλληνες ποντιακής καταγωγής.
Αποτελεί μια εξέλιξη με σαφή συμβολικό χαρακτήρα, που επαναφέρει στο προσκήνιο τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος και συγκεκριμένα το Υπουργείο Εξωτερικών , διαχειρίζεται ζητήματα ιστορικής μνήμης και δημόσιας ευαισθησίας.
Μέχρι σήμερα, η ελληνική στάση σε αντίστοιχες περιπτώσεις χαρακτηριζόταν από ήπιους χειρισμούς και περιορισμένες παρεμβάσεις.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που όλοι εμείς ασκήσαμε αυστηρή κριτική σε αυτή τη λογική, χωρίς δισταγμό και χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Ο λόγος ήταν προφανής.
Σε παρόμοια περιστατικά στην Τουρκία, η αντιμετώπιση υπήρξε σαφώς πιο αυστηρή, ιδίως απέναντι σε οργανωμένες ομάδες Ελλήνων, και κυρίως Ποντίων , που επιχείρησαν να εισέλθουν στη χώρα.
Αντίστοιχα περιστατικά έχουν καταγραφεί ακόμη και σε περιπτώσεις Ελλήνων μουσουλμάνων που συμμετείχαν σε διοικητικά συμβούλια οργανισμών, όπως του BAKOYΦ, σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Η συγκεκριμένη απόφαση δείχνει μια διαφορετική αντίδραση από την ελληνική πλευρά.
Ο γράφων, αναγνωρίζοντας ότι η αρνητική κριτική συχνά κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο, θεωρεί πως και η θετική αποτίμηση, όταν υπάρχει λόγος, αποτελεί πράξη δικαιοσύνης.
Η πράξη αυτή δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο, ούτε περιορίζεται σε ένα μεμονωμένο γεγονός.
Εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, όπου η καλλιτεχνική έκφραση συναντά πολιτικά και ιστορικά φορτισμένα συμφραζόμενα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η διάκριση μεταξύ ελευθερίας έκφρασης και πρόκλησης έντασης καθίσταται κρίσιμη , και για πρώτη φορά η ελληνική πλευρά φαίνεται να το αναγνωρίζει έμπρακτα.
Για την ελληνική κοινωνία ,και ιδιαίτερα για τον ποντιακό ελληνισμό , τα ζητήματα αυτά δεν είναι αφηρημένα.
Αγγίζουν μια ζωντανή μνήμη, που συνδέεται με ιστορικές εμπειρίες, απώλειες και τη διαρκή ανάγκη διατήρησης της ταυτότητας.
Υπό αυτό το πρίσμα, η απόφαση των ελληνικών αρχών αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα.
Αφενός αποτελεί εφαρμογή των κανόνων που διέπουν τη δημόσια τάξη και ασφάλεια, αφετέρου αποτυπώνει μια διάθεση οριοθέτησης σε ζητήματα που αγγίζουν ευαίσθητες πτυχές της ιστορικής συνείδησης.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι σαφές:
πρόκειται για μια μεμονωμένη αντίδραση ή για την αρχή μιας πιο συνεκτικής και σταθερής στάσης;
Παράλληλα, δεν μπορεί να αγνοηθεί η εμπειρία που βιώνουν πολλοί Έλληνες και ιδιαίτερα Πόντιοι , όταν επιχειρούν να επισκεφθούν τη γειτονική χώρα, αντιμετωπίζοντας συχνά δυσανάλογους ελέγχους ή και απαγορεύσεις εισόδου.
Υπό αυτή την έννοια, μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση θα μπορούσε να αποτελέσει αφετηρία για έναν πιο ουσιαστικό διάλογο.
Η απάντηση, ωστόσο, δεν θα δοθεί από το συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά από τη συνέχεια.
Σε κάθε περίπτωση, η εξέλιξη αυτή υπενθυμίζει ότι ο σεβασμός της ιστορικής μνήμης και της κοινωνικής συνοχής δεν αποτελεί θεωρητική αρχή, αλλά παράγοντα που επηρεάζει ουσιαστικά τις επιλογές και τις αποφάσεις ενός κράτους.
Η Είδηση από το Geopolitico:
Ο Χαράλαμπος Ναβροζίδης είναι Αντιπεριφερειάρχης Ψηφιακής Ανάπτυξης Νοτίου Αιγαίου και Πρόεδρος του Σύλλογος Ποντίων Κω «Ο Ξενιτέας» από το 2019.
Ασχολείται ενεργά με την ανάδειξη της Ποντιακής πολιτιστικής κληρονομιάς, με στόχο την υπεύθυνη και τεκμηριωμένη ενημέρωση για ζητήματα που αφορούν τον Πόντο και τον σύγχρονο Ελληνισμό.
Ως Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Κω «Ο Ξενιτέας», υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της κατασκευής και τοποθέτησης του αγάλματος για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου στην πόλη της Κως, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και της συλλογικής συνείδησης. Παράλληλα, από την ίδια θέση, μεριμνά για τη διοργάνωση δεκάδων εκδηλώσεων, ημερίδων και πολιτιστικών δράσεων κάθε χρόνο.
Η δράση του γύρω από ζητήματα ιστορικής μνήμης έχει τύχει σχολιασμού και εκτός ελληνικού δημόσιου λόγου.
Είναι ένας εκ των συνιδρυτών του PontosVoice.com.