Ένα παράθυρο στο παρελθόν άνοιξε ξανά ο Αλέξης Παρχαρίδης, με μια λιτή αλλά φορτισμένη ανάρτηση στο Facebook. Ο αγαπημένος ερμηνευτής της ποντιακής παράδοσης ανήρτησε μια φωτογραφία σχεδόν ξεθωριασμένη, αλλά τόσο δυνατή όσο οι φωνές των ανθρώπων που την πλαισιώνουν.
Ο Παρχάρτς θυμήθηκε την εποχή που τραγουδούσε ανάμεσα σε δύο τέρατα της ποντιακής διασκέδασης. Στο κέντρο ο Χρύσανθος, το αηδόνι του Πόντου και στα αριστερά ο Χρήστος Παπαδόπουλος, ένας πολύ δυνατός τραγουδιστής της ποντιακής δισκογραφίας.
«Μίθριο 1993. Αναμνήσεις για τις οποίες θες να πεις τόσα πολλά συγχρόνως όμως και να σιωπήσεις», έγραψε ο Παρχαρίδης, αναπολώντας εκείνες τις εποχές που έκανε τα πρώτα του βήματα στα κέντρα και κατέγραφε τα παρθενικά του χιλιόμετρα.
Για τον Παρχαρίδη, εκείνη η περίοδος δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική συνεργασία. Ήταν μαθητεία. Ήταν βίωμα. Ήταν η καθημερινή επαφή με δύο καλλιτέχνες που κουβαλούσαν όχι μόνο φήμη, αλλά και ειδικό βάρος . Στο «Μίθριο» γεννήθηκαν οι πρώτες του μεγάλες εμπειρίες πάνω στη σκηνή, κάτω από τα βλέμματα ενός κοινού που αναγνώριζε τη δύναμη της ποντιακής ψυχής.
Η νοσταλγία της ανάρτησής του μαρτυρά ότι κάποιες στιγμές δεν περιγράφονται. Ο Παρχαρίδης συνεχίζει σήμερα να τραγουδά με την ίδια σεμνότητα και την ίδια βαθιά συνείδηση ότι στάθηκε πλάι σε δύο ονόματα που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα.
Και ο ίδιος όμως, αυτό το σχολειό δίπλα σε αυτούς τους δασκάλους, το έκανε βίωμα, το οποίο μετουσίωσε με τη σειρά του δημιουργώντας το δικό του ύφος στην προσωπική του ερμηνεία, η οποία δεν είναι απλά σήμα κατατεθέν αλλά ταυτότητα. Πλέον έχει καθιερωθεί ως η χαρακτηριστικότερη φωνή της σύγχρονης εποχής που αναστορεί τα παλαιά, άμα καρδίας κί φαρμακώνει, λαρώνει…
Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης είναι δημοσιογράφος ποντιακής καταγωγής. Οι πρόγονοί του προέρχονται από το Κοιλάδι Τραπεζούντας, το Χαμσίκιοϊ Ματσούκας και τη Θεοδοσιούπολη (Ερζερούμ).
