Η αγάπη για την ποντιακή μουσική οδήγησε την Ιφιγένεια σε μια ιδιαίτερη ερμηνευτική κατάθεση, με την απόδοση του τραγουδιού «Το Κόκκινο Ποτάμι» στην ποντιακή διάλεκτο. Η διασκευή αποτελεί μια σαφή αναφορά στα δύσκολα και τραυματικά χρόνια του διωγμού των Ελλήνων του Πόντου, λειτουργώντας ως πράξη μνήμης και ιστορικής συνείδησης.
Η συγκεκριμένη κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε με σεβασμό στο έργο και στους δημιουργούς του, με την Ιφιγένεια να ευχαριστεί δημόσια τον συνθέτη Χρήστο Παπαδόπουλο και τον στιχουργό Γιώργο Ν. Θεοδωρίδη (Κύλκος) για την άδεια κυκλοφορίας της διασκευής.
Μουσική : Χρήστος Παπαδόπουλος
Στίχοι : Γιώργος Ν. Θεοδωρίδης [Κύλκος]
Κιθάρα : Νίκος Κουσβίδης
Πλήκτρα : Ιωσήφ Χυδήρογλου
Ποντιακή Λύρα : Γιώργος Παπαδόπουλος
Φλογέρα : Tigran Sargsyan
Eνορχήστρωση : Νίκος Κουσβίδης
Mixing – Mastering : Ιωσήφ Χυδήρογλου (DotWav Studio)
Διασκευή – Παραγωγή : Kώστας Γοντικάκης
Σκηνοθεσία – Μοντάζ : Kώστας Γοντικάκης
Camera Operator : Alex Theodorou
Special thanks : Helen Stouraiti for the hairstyling.
Ελεύθερη Απόδοση Στα Νεοελληνικά
Το Κόκκινο Ποτάμι (Ελεύθερη Απόδοση στα Ελληνικά) Γιώργος Ν. Θεοδωρίδης – (Κύλκος)
Σωτηρία, δι’ Αυτοθυσίας, η Αγάπη (το Μέλλον)
Ο ουρανός συννέφιασε , μα εγώ στην μπόρα του δεν θα σ’ εγκαταλείψω!
Το ποτάμι (η βαρβαρότα) μεγάλωσε , μα η αγάπη είναι λιμάνι
Από την Μίλητο, στον όγδοο (π.Χ) αιώνα, (νέοι) Ιάσωνες με Αργώ, δημιουργούν (νέες) Κολχίδες – (αποικίες) και έτσι ο Άξενος, έγινε Εύξεινος, Πόντος (θάλασσα) ξακουστός, της Ιωνίας. Με το πέρασμα χρόνων, αλλοεθνείς – εχθρικούς λαούς, ομαλά και ειρηνικά, τους έκανες φίλιους (συνυπήρχες), τ’ αρχαία ελληνικά, που εξέλιξες (γλωσσικά) σε ποντιακά (διαλεκτικά), από γενιά σε γενιά, μας άφησες παρακαταθήκη (μέχρι σήμερα).
Η αγάπη σου ψυχή μου (για μένα), είναι σαν μονοφτέρυγο (πληγωμένο) πουλί και ο έρωτάς μου (για σένα) ένα βήμα πριν τον γκρεμό… Ο ουρανός (το μέλλον μας) συννέφιασε (είναι δυσοίωνο), μα εγώ στην (αναμενόμενη) μπόρα του δεν θα σ’ εγκαταλείψω! Το ποτάμι (η βαρβαρότητα) μεγάλωσε (κορυφώθηκε), μα η αγάπη (αιώνια) είναι λιμάνι (σωτηρία).
Στην Οθωμανική περίοδο, χρόνια υπόδουλοι, είχαμε (φάρο) οδηγό, τους προγόνους μας, με βαρύ Σταυρό (βασανιστήρια), σε θάνατο λευκό (πορείες θανάτου), σαν τα πάθη του Χριστού, ο Γολγοθάς μας (η επιβίωση). Μας γενοκτόνησαν, μα δεν μπόρεσαν, να μας εξαφανίσουν, από αυτόν τον κόσμο, έκαψαν τα σχολειά μας, τις μονές και τις εκκλησίες, τις πόλεις και τα χωριά μας, σε όλον τον Πόντο.
Η αγάπη σου ψυχή μου (για μένα), είναι σαν μονοφτέρυγο (πληγωμένο) πουλί και ο έρωτάς μου (για σένα) ένα βήμα πριν τον γκρεμό… Ο ουρανός (το μέλλον μας) συννέφιασε (είναι δυσοίωνο), μα εγώ στην (αναμενόμενη) μπόρα του δεν θα σ’ εγκαταλείψω
Το ποτάμι (η βαρβαρότητα) μεγάλωσε (κορυφώθηκε), μα η αγάπη (αιώνια) είναι λιμάνι (σωτηρία) Στην Οθωμανική περίοδο, χρόνια υπόδουλοι, είχαμε (φάρο) οδηγό, τους προγόνους μας, με βαρύ Σταυρό (βασανιστήρια), σε θάνατο λευκό (πορείες θανάτου), σαν τα πάθη του Χριστού, ο Γολγοθάς μας (η επιβίωση).
Μας γενοκτόνησαν, μα δεν μπόρεσαν, να μας εξαφανίσουν, από αυτόν τον κόσμο, έκαψαν τα σχολειά μας, τις μονές και τις εκκλησίες, τις πόλεις και τα χωριά μας, σε όλον τον Πόντο.
