Υπάρχουν κείμενα που δεν γράφονται απλώς με λέξεις, αλλά με μνήμη, με πόνο και ένα χρέος που κληρονομήσαμε από τις παλαιότερες γενιές. Το ποίημα του Ταμέρ Τσιλινγκίρ με τίτλο “Το Θλιμμένο Πνεύμα του Πόντου” στην ιστοσελίδα Pontos Gerçek – Η αλήθεια για τον Πόντο δηλαδή – δεν είναι μόνο ένας λυρικός θρήνος για τις 353.000 ψυχές που χάθηκαν, ούτε μια ακόμη υπενθύμιση της γενοκτονίας, του ξεριζωμού και της ιστορικής αδικίας. Είναι, πάνω απ’ όλα, μια κραυγή αφύπνισης.
Ο ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μαχητής για την αναγνώριση της γενοκτονίας, ο οποίος ζει αυτοεξόριστος στην Ελβετία, στο ποίημα που συνέθεσε δεν στέκεται μόνο στον πόνο. Στέκεται στην αντοχή. Δεν ζητά από τον Ποντιακό Ελληνισμό να ξεχάσει, ζητά να θυμηθεί σωστά. Όχι με σκυμμένο κεφάλι, όχι με παραίτηση, όχι με έναν ατελείωτο θρήνο που λυγίζει τη μνήμη, αλλά με ψυχή όρθια, με ταυτότητα άγρυπνη και με επίγνωση ότι ένας λαός δεν επιβιώνει μόνο όταν πενθεί, αλλά όταν μετατρέπει τη μνήμη σε δύναμη.
Στους στίχους του Ταμέρ Τσιλινγκίρ ζει ο καπνός των καμένων χωριών, η φιμωμένη γλώσσα, τα βήματα των εξόριστων προγόνων, αλλά και η ακατάλυτη ποντιακή ψυχή που δεν νικήθηκε. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο Πόντος δεν είναι μόνο πληγή, είναι άψιμον και βρούλα! Μια φωτιά που συνεχίζει να καίει.
Γιατί βιώσαμε την απώλεια και τον θάνατο. Αλλά έχουμε και την ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές. Πρόσφατα άλλωστε σε κείμενο που μοιράστηκε και το Pontos Voice έγραψε και κάτι πολύ σημαντικό. Την ιστορία δεν τη γράφουν μόνο οι νικητές. Η ιστορία είναι και μνήμη όσων χάθηκαν.
Με αυτό το πνεύμα, το Pontos Voice παρουσιάζει το ποίημα του Ταμέρ Τσιλινγκίρ ως μια κατάθεση μνήμης, τιμής και συνέχειας. Γιατί ο Πόντος δεν ζητά οίκτο. Ζητά δικαίωση, αξιοπρέπεια και φωνή.
Διαβάστε το! Θα σας αγγίξει:
Ω λαέ του Πόντου, πληγωμένε και δακρυσμένε, φτάνει πια…
μην σκύβεις άλλο το κεφάλι στη γη.
Ο πόνος σου είναι πιο παλιός από το αλάτι, από τη θάλασσα, από τον χρόνο·
μα εσύ… εσύ γεννήθηκες μέσα από αυτό το αλάτι σαν φωτιά.
Μην ξεχνάς τις 353.000 ψυχές…
η καθεμιά ήταν ένα νανούρισμα μάνας, ένα παιδικό γέλιο.
Ο καπνός από τα καμένα χωριά ακόμα καίει τον λαιμό σου,
οι λέξεις της φιμωμένης σου γλώσσας είναι κόμπος στον λαιμό,
τα ίχνη των προγόνων που ξεριζώθηκαν ακόμα καίνε πάνω σου.
Μην τους ξεχάσεις…
γιατί αν ξεχάσεις, θα μαραθούν οι ρίζες σου,
θα μαραθείς εσύ, θα μαραθώ κι εγώ.
Μα τώρα… μη κλαις, σε ικετεύω.
Με τα δάκρυά σου δεν ποτίζεις την πατρίδα,
μόνο τη γη.
Και αυτή η γη έχει ήδη κλάψει αρκετά,
έχει ήδη χορτάσει αίμα.
Σήκω τώρα…
η ιστορία δεν γράφεται με δάκρυα,
αλλά με καρδιές που στέκονται όρθιες.
Δεν έπεσες εσύ.
Δεν κατέρρευσες.
Σου φόρεσαν αλυσίδες,
σε έδιωξαν στη θάλασσα, στα βουνά, σε ξένες γαίες…
μα την ψυχή σου δεν μπόρεσαν να τη σκοτώσουν.
Αυτή η ψυχή ζει ακόμα — σε μένα, σε σένα,
σε κάθε λέξη «παλικάρ»,
σε κάθε ήχο της κεμεντζέ.
Σήκω, παιδί του Πόντου…
άσε τη φωνή σου να ταρακουνήσει τα βουνά,
και την καρδιά σου να φτάσει ως τα βάθη της θάλασσας.
Μην κρύβεσαι πια.
Μην αφήνεις την ταυτότητά σου να μικραίνει στη σκιά του φόβου.
Είσαι ένας λαός —
ένας λαός πολύ μεγάλος για να χωρέσει στον φόβο.
Το παρελθόν σου δεν είναι πια αλυσίδα,
είναι ένα κοφτερό σπαθί που κρατάς στα χέρια σου.
Κράτα το γερά…
μα μην το αφήσεις να σε βαραίνει.
Με αυτό θεράπευσε τις πληγές σου,
με αυτό προχώρα προς το μέλλον.
Θυμήσου…
και όχι κλαίγοντας,
αλλά με μάτια βουρκωμένα και καρδιά όρθια,
προχώρα μπροστά.
Θυμήσου για να ζήσεις.
Και ζήσε για να μπορείς μια μέρα
να πεις στα παιδιά μας:
«Δεν πέσαμε».
Το Pontosvoice.com (…τ’εμέτερον η λαλία) είναι μια ενημερωτική ιστοσελίδα που σκοπό έχει να ενημερώνει τον Ποντιακό κόσμο για όλα τα νέα που αφορούν τον Ποντιακό Ελληνισμό , δράσεις, εκδηλώσεις, ιστορικά ευρήματα, απόψεις. Είμαστε μια ανοιχτή ομάδα και είμαστε η φωνή όλων , μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας για ότι σας απασχολεί στο info@pontosvoice.com
