«Η πόλη γεμίζει ξανά». Το ένα μετά το άλλο και με κάθε ψηφιακό μέσο καταφθάνουν από την αρχή της εβδομάδας τα ηλεκτρονικά μηνύματα που έχουν ως τίτλο τη συγκεκριμένη φράση. Για τους αποστολείς των μηνυμάτων αποτελεί εισαγωγή για να πουλήσουν θέση για παρκάρισμα, το τελευταίο εισιτήριο για μια παράσταση ή τραπέζι στο τάδε γνωστό εστιατόριο.
Καθημερινά οδηγώ στην πιο ταλαίπωρη διαδρομή της Αθήνας αυτή τη στιγμή, λόγω ποικίλων εργασιών. Στην κατ’ ευφημισμόν λεωφόρο που για μένα έχει αφετηρία τη Βούλα και φτάνει ώς το Νέο Φάληρο, διαπιστώνω ότι ο χρόνος είναι τετελεσμένος: η πόλη έχει γεμίσει ξανά. Οι κάτοικοί της έχουν επιστρέψει στην Αθήνα και δεν την αγαπούν καθόλου. Ολοι βρίσκονται πάλι σε θέση μάχης. H επιθετική οδήγηση δημιουργεί κάμποσες καραμπόλες που καταλήγουν σε καβγάδες, εκεί στην άκρη του δρόμου, μέσα στο λιοπύρι. Τα βαγόνια του μετρό είναι ξέχειλα, σπρωξιές, φωνές και προσβλητικές χειρονομίες. Η ουρά στα ταμεία του σούπερ μάρκετ μακραίνει, ενώ η υπομονή κονταίνει.
Είναι ήδη σαν να μην πέρασε μια μέρα από την τελευταία εβδομάδα πριν από την καλοκαιρινή άδεια, τότε που τα νεύρα ήταν τσιτωμένα λόγω της κούρασης ενός ολόκληρου χειμώνα. Στο μεταξύ, το θερμόμετρο γράφει πάλι 38 βαθμούς Κελσίου το μεσημέρι.
Δεν μας αδικώ που δεν νοιαζόμαστε αυτήν την πόλη, επειδή κι εκείνη δεν κάνει τίποτε για να μας βοηθήσει. Μας εξαντλεί την ώρα που το μόνο που έχουμε ανάγκη είναι να μπούμε «με το μαλακό» στο λεγόμενο φυσιολογικό. Αλλά μήπως η επιθετικότητα είναι η φυσιολογική συμπεριφορά των Αθηναίων;
Η πιο συνηθισμένη ερώτηση των ημερών προς τους τυχερούς που παραθερίσαμε είναι: «Πόσες ημέρες χρειάστηκαν για να “κάψεις” τις διακοπές σου;». Εννοούμε: «Πόσο γρήγορα ξέχασες τη ραστώνη κάτω από το αρμυρίκι, τα τζιτζίκια, τη δροσερή θάλασσα;».
Πίστευα ότι οι δικές μου διακοπές ήταν ακόμη φρέσκες. Καρτερική σαν αστροναύτης μέσα σε κλιματιζόμενη κάψουλα σε διαστημικό ωκεανό, κοιτάζω από το παράθυρο του αυτοκινήτου τις διαφημιστικές πινακίδες για τα υπό κατασκευήν έργα The Ellinikon και Athens Riviera Falirikon. Στο ζαλισμένο μου μυαλό αυτοί οι πολυώροφοι, άσχημοι όγκοι από τσιμέντο πλάι στην αλλοτινή δαντελωτή ακτογραμμή μοιάζουν με space camps. Νάτο, αρχίζω να ιδρώνω, να θυμώνω, και η γραμμή των αυτοκινήτων ακίνητη. Πατάω ανυπόμονα την κόρνα για να προχωρήσει ο μπροστινός μου. Αθήνα, επέστρεψα!
Το Pontosvoice.com (…τ’εμέτερον η λαλία) είναι μια ενημερωτική ιστοσελίδα που σκοπό έχει να ενημερώνει τον Ποντιακό κόσμο για όλα τα νέα που αφορούν τον Ποντιακό Ελληνισμό , δράσεις, εκδηλώσεις, ιστορικά ευρήματα, απόψεις. Είμαστε μια ανοιχτή ομάδα και είμαστε η φωνή όλων , μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας για ότι σας απασχολεί στο info@pontosvoice.com
Σχόλια